Avatar Omni Human 2.0 Multi-Person Avatars

Stwórz 9-sekundową, filmową sekwencję akcji, wiernie zachowując tożsamość twarzy z portretu referencyjnego i przemieniając postać w mechanika alpejskiego obserwatorium z retro science fiction lat 60. Podczas zamieci w kobaltowym błękicie zbiegła z łańcuchów kopuła nagle zaczyna się obracać, a odsłonięte mosiężne koła zębate zgrzytają i iskrzą; zacznij od szybkiego najazdu z niskiej perspektywy ponad zaśnieżonym podłożem, gdy mechanik rzuca się na pokryte szronem szyny, chwyta gwałtownie kołyszący się mosiężny teleskop i z trudem rusza naprzód, a jego szkarłatny szalik i roboczy płaszcz szarpią się na wietrze. Przejdź do ciasnego, okrężnego ujęcia w ruchu, gdy uchyla się przed omiatającą go ramą drabiny, zapiera się, by powstrzymać rozpęd teleskopu, i sięga po dźwignię hamulca pośród wirującej śnieżnej mgły i zderzających się maszyn. Cięcie do dramatycznego ujęcia z góry wewnątrz obracającej się kopuły: szczelina w dachu na krótką chwilę zgrywa się z jasną Drogą Mleczną, skąpując rozpoznawalną twarz mechanika w blasku gwiazd, gdy ten szarpie za hamulec; koła zębate drżą, kopuła się zatrzymuje, a teleskop osiada z wiarygodnie oddanym ciężarem. Szybki panoramujący ruch kamery ku parującej kawie stojącej obok, a potem gwałtowny najazd na filiżankę, do której z sykiem wpada maleńki, świecący meteoryt; cięcie na zbliżenie twarzy mechanika, gdy zaskoczone niedowierzanie ustępuje ledwo powstrzymywanemu uśmiechowi. Nieprzerwany, energiczny ruch, płynna choreografia kaskaderska, realistyczne zachowanie tkanin, śniegu, bezwładności, uderzeń, iskier i mechaniki; bez zwolnionego tempa. Paleta barw przygodowego filmu Technicolor z lat 60., kunsztownie dopracowane rzemiosło praktycznych modeli miniaturowych, kobaltowoniebieska nocna śnieżyca, maszyny w odcieniu wypolerowanego miedzianego złota, jaskrawy szkarłatny szalik, dramatyczne, mocne światło kontrowe, delikatne ziarno filmu, flary anamorficzne, namacalne efekty analogowe. Dźwięk: wycie wiatru, metaliczny zgrzyt kół zębatych, klekot szyn, naprężające się liny, zdecydowany trzask hamulca, nagła cisza maszyn, a potem komiczne pluśnięcie i skwierczenie meteorytu, podkreślone żywą, retroorkiestrową ścieżką science fiction. Proporcje obrazu 16:9.

9-sekundowa filmowa mikroopowieść: ten sam fotorealistyczny kurier w jaskrawym cynobrowym płaszczu przeciwdeszczowym, z niezmienną twarzą, strojem i proporcjami przez całą scenę, przypadkowo trafia do kolosalnego miasta z ręcznie składanych origami tuż po ulewie. W chłodnej, cyjanowoniebieskiej uliczce, wśród wysokich budynków z zagiętego papieru, których załamania rozświetla ciepłe bursztynowe światło okien, ogromny papierowy żuraw porywa paczkę kuriera i odlatuje. Zacznij od bardzo niskiego ujęcia śledzącego tuż nad ziemią, gdy kamera pędzi obok dudniących butów kuriera, który biegnie przez kałuże niczym lustra, tworzące efektowne symetryczne kompozycje; krople deszczu rozpryskują się w stronę obiektywu, a masywne papierowe elementy na pierwszym planie przemykają w mocnej perspektywie. Kurier przeskakuje kałużę i schyla się pod falującym papierowym mostem, który ugina się, marszczy i trzeszczy z wiarygodną fizyką papieru. Płynny, szybki obrót kamery przenosi ujęcie do lotniczej perspektywy żurawia z góry, gdy ten skręca między origami dachów; kurier wciąż biegnie poniżej. Następnie kamera gwałtownie nurkuje w jego stronę i przechodzi w ciasne, pełne okrążenie 360 stopni, gdy kurier wyskakuje, łapie żurawia i w locie odbiera mu paczkę. W chwili lądowania paczka żartobliwie sama się rozkłada, tworząc precyzyjne zagięcia w technice poklatkowej, aż zmienia się w ogromny papierowy parasol; jego czasza otwiera się z trzaskiem i unosi zaskoczonego kuriera oraz trzepoczącego skrzydłami żurawia w deszczowe niebo, odsłaniając fantazyjny finał. Hybrydowa estetyka łącząca realistyczny występ aktorski, filmowy deszcz i odbicia z namacalną fakturą ręcznie wykonanego origami w animacji poklatkowej; wyraźne włókna papieru, mokre powierzchnie, przekonujący ciężar i pęd, rozpryski, zginające się fałdy oraz złożony, nieprzerwany ruch. Wielowarstwowe kadrowanie przez papierowe krawędzie na pierwszym planie, dramatyczne zniekształcenie szerokokątne, chłodne turkusowe światło burzy równoważone czerwonym płaszczem i ciepłymi żółtymi oknami. Rytmiczna, zsynchronizowana ścieżka dźwiękowa: krople deszczu, mokre kroki, ostre trzaski papieru, trzepot skrzydeł i końcowy perkusyjny trzask parasola, idealnie zsynchronizowane z każdym ruchem; podczas pościgu narasta lekka, żartobliwa perkusja, która wybrzmiewa przy nagłym zwrocie w powietrzu. Bez ekranów, interfejsów, pulpitów nawigacyjnych, pasków postępu, wykresów, podpisów, logotypów, napisów, czytelnego tekstu, zastygłych póz, zbędnych zwolnionych ujęć, zmiany tożsamości, zmian stroju, dodatkowych kończyn, zniekształconej anatomii, teleportacji, nieciągłego ruchu, niespójnych cięć, papieru wyglądającego jak plastik ani niewiarygodnej fizyki. Proporcje obrazu 16:9.