Seedream 5.5 Precision Image Editing

Utwórz kompletną, dopracowaną, interaktywną stronę HTML w jednym pliku zatytułowaną „Konsola deszyfrowania Otchłannych Archiwów”. Zwróć wyłącznie końcowy dokument HTML. Umieść cały CSS i JavaScript w kodzie inline. Nie używaj zewnętrznych bibliotek, frameworków, fontów, obrazów, plików SVG, API, CDN-ów ani żądań sieciowych; każdy element wizualny musi być generowany za pomocą HTML, CSS, inline SVG i Canvas. Zbuduj immersyjny terminal badań głębinowych, którego centralnym elementem będzie duża, częściowo przezroczysta mechaniczna meduza renderowana proceduralnie za pomocą warstwowej grafiki Canvas. Nadaj jej świetlisty, szklany dzwon, widoczne mosiężne mechanizmy, artykułowane wewnętrzne pierścienie, dryfujące cząsteczki i animowane bioluminescencyjne macki. Meduzę należy dać się przeciągać, aby zmieniać symulowany prąd oceaniczny, a także obracać i powiększać za pomocą gestów wskaźnika, przeciągania myszą, kółka myszy i dotyku. Jej położenie i ruch powinny wyraźnie wpływać na pobliskie cząsteczki, krzywiznę macek, dryf węzłów, wektory prądu i odczyty interfejsu, z płynną bezwładnością. Rozmieść wokół meduzy cztery odrębne kategorie archiwów niezidentyfikowanych stworzeń w układzie sieci radialnej: Łowcy Otchłani, Organizmy Kolonialne, Żywe Skamieniałości i Istoty Przenoszące Sygnały. Każda kategoria musi zawierać wiele połączonych węzłów okazów, łącznie co najmniej dwanaście rekordów. Użyj animowanych włókien lub macek do łączenia węzłów z centralną meduzą. Kliknięcie węzła musi otwierać bogato skomponowaną, ręcznie rysowaną kartę okazu z proceduralną ilustracją grawerowanego stworzenia, metadanymi w stylu taksonomicznym, głębokością, ciśnieniem, statusem odkrycia, notatkami o zachowaniu, szczegółami fali lub anatomii oraz elementem zamykania. Karty powinny pojawiać się jak fizyczne płyty badawcze wsuwane pod skaner, a poszczególne rekordy muszą zawierać znacząco różne treści, a nie powtarzające się zastępniki. Dodaj wyraźne pole wejściowe częstotliwości sonaru, które reaguje w sposób ciągły podczas wpisywania wartości liczbowych. Prawidłowe częstotliwości powinny reorganizować rojem cząsteczek Canvas w różne proceduralne formacje, takie jak spirale, pierścienie, ławice, sylwetki szkieletów lub glify współrzędnych; aktualizować przebieg fali, odczyty terminala i zachowanie prądu oceanicznego; a także odblokowywać kilka ukrytych rekordów w możliwych do odkrycia zakresach częstotliwości. Zapewnij wyraźne, lecz atmosferyczne komunikaty dla nieprawidłowych danych, zablokowanych rekordów, pomyślnego dekodowania i nowo ujawnionych dowodów. Pokaż kompaktowy dziennik historii częstotliwości oraz wizualny wskaźnik postępu odblokowywania. Obsłuż przydatne skróty klawiaturowe: ustawienie fokusu na polu sonaru, zatwierdzenie lub wyczyszczenie częstotliwości, przechodzenie między węzłami archiwum, otwieranie wybranego rekordu, zamykanie nakładek klawiszem Escape oraz wyświetlanie panelu pomocy klawiaturowej. Kierunek wizualny powinien łączyć terminal naukowy do badań głębinowych, antyczną ilustrację muzealną w technice miedziorytu oraz zużyte tekstury glitchu i skanowania. Użyj stonowanych odcieni granatowego tuszu, utlenionej patyny, bioluminescencyjnej zieleni cyjanowej i zardzewiałego złota, z zimnym niebieskim światłem jako głównym oświetleniem oraz sporadycznymi bursztynowymi światłami ostrzegawczymi jako lokalnymi akcentami. Stwórz centralną kompozycję radialną z pionowymi skalami głębokości po bokach, podziałkami ciśnienia, współrzędnymi okazów, subtelnymi liniami siatki, pasami skanowania, chromatycznym przesunięciem rejestracji, ziarnem filmu, kreskowaniem grawerskim i sporadycznym uszkodzeniem danych. Zachowaj wyraźną hierarchię i czytelną typografię mimo atmosferycznej stylistyki. Dodaj stonowane wizualne impulsy inspirowane terminalami audio, bez konieczności odtwarzania dźwięku. Zastosuj warstwowy, bogaty informacyjnie układ: nagłówek misji i pasek statusu u góry; filtry archiwum i pionową podziałkę głębokości po lewej; centralną interaktywną komorę Canvas; bieżącą telemetrię, kierunek prądu, ciśnienie, podsumowanie wybranego okazu i status odblokowania po prawej; konsolę sonaru na dole, przebieg fali, pole częstotliwości, wskazówki klawiaturowe i dziennik zdarzeń. Dodaj podpowiedzi, stany aktywne, hover, focus, selected, locked, loading i unlocked. Uwzględnij krótką nakładkę wprowadzającą przy pierwszym uruchomieniu, która wyjaśnia podstawowe interakcje i może zostać zamknięta. Wszystkie główne interakcje muszą być funkcjonalne i powiązane ze stanem, a nie wyłącznie dekoracyjne. Zadbaj o responsywność i użyteczność strony na szerokich ekranach desktopowych, laptopach, tabletach i urządzeniach mobilnych. Nie narzucaj stałych proporcji 16:9: to responsywna strona internetowa, która musi wypełniać dostępny obszar widoku i inteligentnie reorganizować panele przy wąskich szerokościach. Zachowaj centralny obszar interakcji z meduzą, czytelne elementy sterujące, odpowiednio duże obszary dotyku i dostępne nakładki w każdym rozmiarze. Uwzględnij semantyczny HTML, widoczne stany fokusu klawiatury, etykiety ARIA tam, gdzie są odpowiednie, obsługę ograniczenia ruchu oraz tekst o wysokim kontraście. Dąż do wyjątkowego dopracowania wizualnego i kompletności interakcji: płynnych pętli animacji, adaptacyjnej liczby cząsteczek dla zapewnienia wydajności, ostrego renderowania Canvas w wysokiej rozdzielczości, proceduralnych detali, skoordynowanych przejść stanów i płynnego skalowania. Zapobiegaj przypadkowemu przewijaniu strony podczas manipulowania Canvas, ale zachowaj normalne przewijanie, gdy wymaga tego responsywny układ. Nie twórz statycznej makiety, strony docelowej ograniczonej do sekcji hero, prostej siatki kart, generycznego panelu administracyjnego, stałego płótna 16:9, filmu, pokazu slajdów ani kompozycji przypominającej zrzut ekranu. Nie używaj prostokątów zastępczych, lorem ipsum, emoji jako ikon interfejsu, zewnętrznych zasobów, uszkodzonych elementów sterujących, fałszywych przycisków, okien dialogowych alert(), nadmiaru neonowych kolorów tęczy, zbyt jasnych teł ani nieczytelnie małego tekstu. Nie pomijaj manipulowania meduzą, rekonfiguracji cząsteczek, pola sonaru, odblokowywania archiwów, systemu kart okazów, interakcji klawiaturowych, responsywności ani wzajemnie powiązanych zmian stanu.

Utwórz kompletną, dopracowaną, interaktywną grę HTML5 w jednym pliku zatytułowaną „Laboratorium rytmu ramenu”, osadzoną na zapleczu nocnego japońskiego lokalu z ramenem. Zwróć wyłącznie końcowy dokument HTML. Umieść cały CSS i JavaScript inline; nie używaj zewnętrznych bibliotek, frameworków, CDN-ów, fontów, obrazów, plików audio ani żądań sieciowych. Strona musi uruchamiać się natychmiast po otwarciu lokalnie w nowoczesnej przeglądarce. Zaprojektuj doświadczenie jako responsywną stronę internetową zajmującą cały ekran, a nie stały obraz lub film w proporcjach 16:9. Musi płynnie dostosowywać się do ekranów desktopowych, tabletów i urządzeń mobilnych bez przycinania, poziomego przewijania, nieczytelnego tekstu ani nachodzących na siebie elementów sterujących. Użyj semantycznego HTML, dostępnych etykiet, wyraźnych stanów fokusu, obsługi ograniczenia ruchu oraz czytelnej mobilnej alternatywy dla działań wykonywanych z klawiatury. Zbuduj prawdziwie grywalną, jednostronicową grę rytmiczno-zręcznościową. Głównym punktem uwagi niech będzie centralne stanowisko pracy: gracz przeciąga kawałek ciasta, aby go rozciągnąć, składa go na sobie i wykonuje szybkie ruchy trzepania, by uformować nitki ramenu. Zaimplementuj satysfakcjonującą fizykę opartą na wskaźniku, z bezwładnością, sprężystością, oporem, wykrywaniem prędkości, deformacją nitek i wyraźną informacją zwrotną. Obsłuż mysz i dotyk za pomocą Pointer Events. Oceniaj dystans rozciągnięcia, dokładność składania, szybkość trzepania, synchronizację rytmu i regularność, aby określać grubość oraz jakość makaronu. Interakcja powinna sprawiać wrażenie fizycznej, a nie przypominać przesuwania statycznej ikony. Dodaj sterowane klawiaturą rytmy gotowania i nakładania dodatków. Wyraźnie wyświetlaj klawisze, takie jak A/D lub klawisze strzałek do regulowania garnka z wrzątkiem, Space do blanszowania lub podnoszenia makaronu oraz J/K/L do wykonywania działań z dodatkami w odpowiednim czasie. Umieść także widoczne mobilne przyciski oferujące te same elementy sterujące. Zaprezentuj znaczniki rytmu, okna czasowe, informacje o kombinacjach, temperaturę garnka, postęp gotowania, poziom bulionu, gotowość dodatków i działania związane z podawaniem. Zapobiegaj przewijaniu strony podczas używania klawiszy gry. Umieść pionową kolejkę zamówień po lewej oraz animowane precyzyjne przyrządy po prawej. Każda karta zamówienia powinna określać wymaganą grubość makaronu, stopień ugotowania, układ dodatków i limit czasu. Oceniaj każdą ukończoną miskę w czasie rzeczywistym pod kątem dokładności grubości, stopnia ugotowania, precyzji rytmu i szybkości podania. Uwzględnij łączny wynik, mnożnik kombinacji, najlepszą serię, odliczanie i zwięzłe podsumowanie wyników. Zachowaj spójny stan gry pomiędzy wieloma zamówieniami, stopniowo zwiększaj poziom trudności i zapewnij elementy sterujące Rozpocznij, Wstrzymaj, Uruchom ponownie i Jak grać. Spraw, aby błędy były wyraziste i znaczące z punktu widzenia mechaniki: zbyt mocno rozciągnięty lub źle złożony makaron powinien splątać się w supeł; nieprawidłowe wyczucie momentu gotowania powinno powodować rozpryski bulionu, drżenie wskaźników, ostrzegawcze stemple i utratę kombinacji; rozgotowanie powinno widocznie zmiękczać lub przyciemniać makaron. Udane serie powinny uruchamiać przesadną celebrację pary z powiększającymi się chmurami, mangowymi liniami prędkości, migającymi stemplami gratulacyjnymi w japońskim stylu, podskakującymi przyrządami i krótką animacją uderzenia obejmującą cały ekran. Wszystkie elementy wizualne twórz za pomocą HTML, CSS, SVG i Canvas generowanych wewnątrz pliku. Użyj charakterystycznego języka wizualnego łączącego kompozycję japońskich paneli mangi z precyzyjnymi mechanicznymi diagramami przekrojowymi. Pokaż przekroje kół zębatych, zaworów, rur i mechanizmów palnika, opisane podziałki pomiarowe, techniczne adnotacje, tekstury rastrowe, linie prędkości, kontury rysowane tuszem oraz stonowane napisy dźwiękonaśladowcze z komiksów. Oświetlaj blat roboczy ze stali nierdzewnej ciepłym światłem wolframowym, a przez kuchenne okno pokazuj indygo i śnieżną noc. Śnieg powinien subtelnie opadać na zewnątrz, para powinna wić się nad garnkiem, ciecz powinna bulgotać, wskaźniki powinny nieustannie reagować, a drobne refleksy powinny przesuwać się po metalowych powierzchniach. Zorganizuj interfejs w wyraźnie oddzielone strefy cynobrowe, kremowobiałe i głęboko granatowe. Użyj ciepłych bursztynowych akcentów, grafitowych konturów tuszem, warstwowych cieni, ostrej typografii i subtelnego ziarna papieru generowanego proceduralnie za pomocą CSS. Centralna akcja związana z makaronem powinna dominować, a kolejka zamówień i dynamiczne przyrządy powinny być wizualnie zrównoważone po jej bokach. Animacje powinny być szczegółowe, płynne i celowe, z satysfakcjonującymi przejściami oraz mikrointerakcjami zamiast nieustannego wizualnego hałasu. Uwzględnij kompaktową nakładkę z samouczkiem otwierającym, animację bezczynności w trybie demonstracyjnym, wizualnie odtworzone informacje zwrotne w stylu audio bez konieczności używania dźwięku oraz wystarczającą proceduralną różnorodność do wielokrotnej gry. Upewnij się, że podstawowe punktowanie, liczniki czasu, kolizje, logika kombinacji, postęp zamówień, stan pauzy, proces ponownego uruchamiania, responsywny układ i wszystkie elementy sterujące faktycznie działają. Nie twórz statycznej makiety, projektu ograniczonego do strony docelowej, fałszywych elementów sterujących, paneli zastępczych, niedokończonych zadań TODO, zewnętrznych zasobów, uszkodzonych ikon obrazów, interakcji opartych na alert(), ani dekoracyjnych elementów zasłaniających rozgrywkę. Nie ograniczaj strony internetowej do stałego płótna 16:9. Zwróć wyłącznie jeden kompletny dokument HTML rozpoczynający się od <!DOCTYPE html>.